به خدایی که در آن نزدیکیست...

میشنوی ای انتم اقرب علینا من حبل الورید؟ خستهام. میگن برای ورود به این دنیا از خودمون بله رو گرفتی. شک دارم به این داستان. یعنی اون مادری که دوتا بچه معلول رو تا آخر عمرش تر و خشک میکنه هم بله رو گفته؟ اونی که تمام عمرش نابیناست هم بله رو گفته؟ مطمئنی که از زبون من بله رو شنیدی؟ من شوخی زیاد میکنم. نکنه برای مسخرهبازی گفتم "نله" تو هم جدی گرفتی؟ مگه خودت نگفتی خلق الانسان فی کبد؟ مگه همین سوره و باقی سورهها با الرحمن الرحیم شروع نمیشه. (باشه بابا میدونم توبه بسمالله نداره) با اون رحیمی که رحمتش فقط شامل بعضیا میشه کاری ندارم، ولی همون رحمانیت هم اگه جنبه دکوری و حداقلی داشته باشه، بازم نباید آیه "هماکنون جهنم کافران را احاطه کرده است" رو نازل میکردی.

ما که توی خونمون نه شببو هست؛ نه کاج بلند. پس این طرفا پیدات نمیشه؟ چرا دارم احساس میکنم بنیاد و پایه اصلی ما رو تغییرناپذیر خلق کردی و فقط برای مسخره کردنمون داستان بهشت و جهنم رو ساختی و زور زدن بعضیا رو برای فرار از یکی به سمت اون یکی رو میبینی و میخندی؟! از همون اولش یه مهر بدبختی یا خوشبختی رو کوبیدی روی پیشونیمون. از اون طرف هم میگی که هرکی رو بخوای تنگ روزی میکنی، هرکسی رو هم که میخوای وسیع روزی میکنی، به کسی هم ربطی نداره چرا. ای رحمان! ای رحیم! چرا باید خاردار آفرینش من باشم؟

دلیل این همه رنج و پوچی و تلخی رو نمیفهمم. دلیل به زور خوروندن این شرنگ ِزندگی رو نمیفهمم. علت وجود با چنین کیفیتی رو درک نمیکنم. تو خیلی شاخی، خیلی میدونی، خیلی ظرفی. ما خیلی دُمیم، خیلی نفهمیم، خیلی مظروفیم. ولی یه دلیل وجودی درست و درمون بهمون بدهکاریا...